I sfrusaddur
(Tratta dal libro "Al Diu Bambin" di Elsa Somalvico di Brienno)

|
Una volta , a parlà cui furestee, diseèvan che Brienn l'era al paees di sfrusaduur e di cuntrabandee: laveritaa però l'era luntan, perchè a Brienn chi sfrusava de mestee sa pudeva cuntà sui diit di man. Ruavan a bunura la matina fin de Lescian e da la Tremezina: pasavan su in muntagna in un mument, che a vedej ben, sa fava minga in teemp.. E quand a l'era nocc (quaranta chili de rosa sura i spall) vegnivan giò pei busch e per i vall per praa e per sentee, un para de pedù cusii sui pee, svelt cumè i gatt ruavan fina al laagh senza frecass... I baarch eran già lì prunt a specià de traspurtai quacc quacc sui spund de là. Minga sempru però la nava liscia : quand gh'era la spiada dopu tutta sta lunga caminada, da un quai buschett surtiva la Finanza che la intimava " Al mola!" Luur duvevan lasà nà la sua bricolla e fa: "Gamba aiutum a scapà!" Quanti voolt sum saltada foo dal lecc par fach post a 'sti geent gelaa del frecc! Incoo i òman vann tutt a lavurà: puu nissun, uramai , pensa a sfrusà. |