I sfrusaddur  

(Tratta dal libro "Al Diu Bambin" di Elsa Somalvico di Brienno)

Una volta , a parlà cui furestee,

diseèvan che Brienn l'era al paees

di sfrusaduur e di cuntrabandee:

laveritaa però l'era luntan,

perchè a Brienn chi sfrusava de mestee

sa pudeva cuntà sui diit di man.

Ruavan a bunura la matina

fin de Lescian e da la Tremezina:

pasavan su in muntagna in un mument,

che a vedej ben, sa fava minga in teemp..

E quand a l'era nocc

(quaranta chili de rosa sura i spall)

vegnivan giò pei busch e per i vall

per praa e per sentee,

un para de pedù cusii sui pee,

svelt cumè i gatt

ruavan fina al laagh senza frecass...

I baarch eran già lì prunt a specià

de traspurtai quacc quacc sui spund de là.

Minga sempru però la nava liscia :

quand gh'era la spiada

dopu tutta sta lunga caminada,

da un quai buschett surtiva la Finanza

che la intimava " Al mola!"

Luur duvevan lasà nà la sua bricolla

e fa: "Gamba aiutum a scapà!"

Quanti voolt sum saltada foo dal lecc

par fach post a 'sti geent gelaa del frecc!

Incoo i òman vann tutt a lavurà:

puu nissun, uramai , pensa a sfrusà.